Jak zmieniały się skrzypce pod wpływem muzyki? Od kameralnych sal barokowych po wielkie filharmonie romantyzmu.
Barokowe skrzypce różniły się od współczesnych pod kilkoma kluczowymi względami. Struny były wykonane z jelita, smyczek był lżejszy i wypukły, a strój niższy – zazwyczaj a=415 Hz. Szyjka instrumentu była ustawiona pod mniejszym kątem, co dawało subtelniejszy, bardziej kameralny dźwięk.
Ruch wykonawstwa historycznego od lat 70. XX wieku przywraca skrzypcom ich barokowy głos – to fascynujące laboratorium brzmieniowe pozwalające usłyszeć, jak Stradivari naprawdę brzmiał w 1710 roku.
Przełom XVIII i XIX wieku przyniósł gruntowną modernizację skrzypiec. Szyjkę wydłużono i pochylono, duszę i podstawnik dostosowano do wyższego naprężenia strun. Zmiany te przeprowadzono na niemal wszystkich historycznych instrumentach – w tym dziełach Stradivariego.
Skrzypce, które słyszymy dziś na sali koncertowej, to instrumenty historyczne zmodernizowane w XIX wieku. Ich pierwotne brzmienie odkryć możemy tylko w muzyce dawnej.
XIX wiek to złoty wiek solistów. Paganini, Wieniawski, Joachim, Sarasate – każdy wymagał instrumentu o potężnym brzmieniu zdolnym dominować w dużej sali bez wzmocnienia. Instrumenty cremonańskie z XVII–XVIII wieku, po modernizacji setupu, okazały się idealnie skrojone pod te wymagania.
Współczesność przyniosła nowe wyzwania: ruch wykonawstwa historycznego z jednej strony, nowe techniki kompozytorskie z drugiej. Jednocześnie lutnictwo artystyczne przeżywa renesans – najlepsi współcześni lutnicze tworzą instrumenty rywalizujące z historycznymi mistrzami.
W naszej ofercie: Posiadamy instrumenty z każdej z opisanych epok – od barokowych skrzypiec po nowe instrumenty stworzone dla współczesnej sceny.